संघर्षले सिकाएको मेरो जीवन

मेरो जीवन कुनै सजिलो यात्राको कथा होइन। यो दुःख, अभाव, संघर्ष, आँसु र आशाले भरिएको एउटा लामो यात्रा हो। मैले जीवनमा धेरै पटक हारजस्तो लाग्ने परिस्थितिहरूको सामना गरेको छु, तर हरेक चोटले मलाई अझ बलियो बन्न सिकाएको छ।

बाल्यकालदेखि नै मैले जीवनका कठिन पक्षहरू नजिकबाट देखेँ। अभावले धेरै इच्छाहरू दबाउन बाध्य बनायो। कहिलेकाहीँ आफ्ना सपनाहरू पनि परिस्थितिको अगाडि साना लाग्न थाले। तर मैले एउटा कुरा कहिल्यै छोडिनँ—आशा। यही आशाले मलाई हरेक बिहान फेरि उठ्न र नयाँ संघर्ष सुरु गर्ने हिम्मत दियो।

जीवनमा मैले आफ्ना मानिसहरूबाट साथ पनि पाएँ। कहिलेकाहीँ बेवास्ता, अपहेलना, तिरस्कार र अपमान पनि सहनुपर्‍यो। विश्वास गरेका केही सम्बन्धहरू टुटे। तर मैले ती सबैलाई जीवनका पाठका रूपमा स्वीकारेँ। मैले बुझेँ—समय नै सबैभन्दा ठूलो शिक्षक रहेछ।

मैले कहिल्यै अरूको सफलता देखेर आफ्नो बाटो छोडिनँ। आफ्नै पसिना, मेहनत र इमानदारीलाई आधार बनाएर अगाडि बढ्ने निर्णय गरेँ। कठिनाइ जति ठूलो भए पनि मेरो आत्मविश्वास त्यसभन्दा ठूलो बनाउने प्रयास गरिरहेँ।

आज पनि मेरो यात्रा रोकिएको छैन। अझै धेरै लक्ष्यहरू बाँकी छन्। परिवारलाई खुसी राख्ने, छोराछोरीको उज्ज्वल भविष्य निर्माण गर्ने, समाजका लागि केही राम्रो काम गर्ने र आफ्नो देशको सेवा गर्ने सपना मेरो मनमा आज पनि जीवित छ। म विश्वास गर्छु, संघर्षमा बितेका ती दिनहरू एक दिन सफलताको बलियो आधार बन्नेछन्।

मेरो जीवनले मलाई सिकाएको सबैभन्दा ठूलो सत्य यही हो—हार भनेको अन्त्य होइन, फेरि उठ्ने अवसर हो। आँसु कमजोरीको चिन्ह होइन, बलियो बन्नुअघि मनले गर्ने संघर्ष हो। दुःख भनेको जीवनको सजाय होइन, भविष्यको सफलताका लागि तयार गर्ने अभ्यास हो।

म आज जहाँ छु, त्यो मेरो यात्राको अन्तिम गन्तव्य होइन। यो त अझ सुन्दर भविष्यतर्फ अघि बढ्ने एउटा सुन्दर पाइला मात्र हो। म विश्वासका साथ अगाडि बढिरहनेछु, किनकि मलाई थाहा छ—अन्धकार जतिसुकै गाढा भए पनि उज्यालोको सुरुवात एक दिन अवश्य हुन्छ।

मेरो नाम इतिहासमा लेखियोस् वा नलेखियोस्, तर मैले संघर्षसँग कहिल्यै हार नमानेको मानिसका रूपमा आफूलाई सम्झन योग्य जीवन बाँच्ने प्रयास अवश्य गर्नेछु।

– संजय लामा थोकर

रोशी गाउँपालिका–८, किर्दश, काभ्रेपलाञ्चोक

हाल: पेनाङ, मलेसिया