त्यो दिन म बाँचेर मेरो परिवार र छोराछोरीको संसार बाँचेछ - संजय लामा(थोकर)

त्यो दिन म बाँचेँ, मेरो परिवार र छोराछोरीको संसार पनि बाँचेछ

साल ठ्याक्कै २०६५ थियो कि अरू नै, आज सम्झनाको पानामा त्यो मिति अलि धमिलो भइसकेको छ। तर त्यो दिनको घटना भने अझै पनि मेरा आँखाभरि ताजै छ। समयले वर्षौँ बिताइसक्यो, टाउकोमा कपाल सेतै थपिसक्यो, जीवनले धेरै मोडहरू पार गरिसक्यो। तर त्यो बस दुर्घटनाको क्षण सम्झिँदा आज पनि मुटु एकछिन रोकिएजस्तो हुन्छ।

त्यो दिन म र मेरी श्रीमती बनेपादेखि नार्केसम्मको यात्रामा थियौँ। बाटो सामान्य नै थियो। तर अचानक भएको एउटा दुर्घटनाले जीवन र मृत्युबीचको दूरी कति सानो हुँदोरहेछ भन्ने महसुस गरायो। त्यो क्षणमा सायद हामीले सोचेकै थिएनौँ—अबका केही सेकेन्डपछि जीवन रहन्छ कि रहँदैन?

दुर्घटनापछि वरिपरि अस्तव्यस्त भयो। शरीरमा चोट थियो, मनमा त्रास थियो, आँखाअगाडि अँध्यारो थियो। तर त्यो सबैभन्दा ठूलो पीडाभन्दा पनि मेरो मनभित्र एउटा प्रश्न उठिरहेको थियो—यदि आज म मरेँ भने मेरा छोराछोरी र परिवारको के हुन्छ?

त्यो प्रश्नले आज पनि कहिलेकाहीँ मेरो मुटु चसक्क बनाउँछ।

मृत्यु आफ्ना लागि त्यति डरलाग्दो नहुँदो रहेछ। तर आफू मर्न लागेजस्तो महसुस हुँदा आफ्ना सन्तानको अनुहार सम्झिँदा मृत्यु पनि कति डरलाग्दो हुँदोरहेछ भन्ने त्यो दिन थाहा पाएँ।

मनमा लाग्यो—अब मेरा छोराछोरी टुहुरा हुने भए। उनीहरूलाई कसले सम्झाउने? उनीहरूको टाउकोमा हात राखेर कसले भन्ने—“नडराऊ, बाबा छ नि!”

बुबा हुनु भनेको छोराछोरीको भविष्यको चिन्ता बोकेर हिँड्नु रहेछ। उनीहरूको आँखामा सपना देख्नु र आफ्ना दुःख लुकाएर उनीहरूको अनुहारमा मुस्कान खोज्नु रहेछ।

त्यो दिन यदि साँच्चिकै मेरो अन्तिम दिन भएको भए?

सायद केही समयसम्म मेरा छोराछोरी ढोकातिर हेर्दै बाबाको बाटो कुरिरहेका हुन्थे। आमालाई सोध्थे होलान्—“बाबा कहिले आउनुहुन्छ?”

तर आमासँग पनि के उत्तर हुन्थ्यो र?

“बाबा अब कहिल्यै आउनुहुन्न” भन्ने सत्य सुनाउन कुन आमाको मुटु तयार हुन्थ्यो होला?

सायद मेरा फोटोहरू हेरेर उनीहरूले मलाई सम्झिन्थे। मैले उनीहरूलाई काखमा बोकेको त्यो क्षण सम्झिन्थे। समयसँगै उनीहरू हुर्किँदै जान्थे, आफ्नै संसार बनाउँदै जान्थे, तर उनीहरूको जीवनमा एउटा खाली ठाउँ सधैँ रहिरहन्थ्यो—बाबाको खाली ठाउँ।

यही सोच्दा मन भारी हुन्छ।

त्यो दुर्घटनाले मलाई जीवनको ठूलो पाठ सिकायो। हामी भोलिको योजना बनाउँदै हिँड्छौँ, तर जीवनले कहिलेकाहीँ आजको साँझसम्म पनि पुग्न नदिने रहेछ।

हामी रिसाउँछौँ, गुनासो गर्छौँ, सम्बन्धमा दूरी बनाउँछौँ, कसैसँग बोल्न छोड्छौँ। अनि आफूलाई लाग्छ—समय त धेरै छ, पछि मिलौँला, पछि बोलौँला, पछि माया गरौँला।

तर जीवनले “पछि” भन्ने समय सधैँ दिन्छ भन्ने कुनै ग्यारेन्टी हुँदैन रहेछ। हामीसँग भएको प्रत्येक क्षण नै हाम्रो अमूल्य सम्पत्ति हो भन्ने कुरा त्यो दुर्घटनाले मलाई सिकायो।

आज म आफ्ना छोराछोरीलाई हेर्छु र मनमनै भन्छु—“तिमीहरू मेरो जीवनका सबैभन्दा सुन्दर कारण हौ।”

मसँग धन–सम्पत्ति कति छ भन्नेभन्दा पनि तिमीहरूको आँखामा मप्रतिको विश्वास र भरोसा कति छ, त्यही नै मेरो वास्तविक सम्पत्ति हो।

जीवनमा धेरै दुःख भोगेँ होला। धेरै मानिस आए, गए होलान्। कसैले साथ दिए, कसैले छोडेर गए। तर छोराछोरीका लागि बुबाको मनमा रहने माया कहिल्यै कम हुँदैन।

त्यो दुर्घटना मेरो जीवनको एउटा पुरानो घटना मात्र होइन। त्यो त मेरो जीवनले मलाई दिएको एउटा चेतावनी थियो—

“तिमीलाई दोस्रो मौका मिलेको छ, अब जीवनलाई व्यर्थ नफाल।”

आज जब त्यो दिन सम्झन्छु, भगवान्सँग ठूलो कुरा माग्न मन लाग्दैन। केवल यति चाहन्छु—मेरा छोराछोरीको भविष्य उज्यालो होस्। उनीहरूको आँखामा दुःखका आँसु कहिल्यै नआऊन्। जीवनमा जस्तोसुकै दुःख आए पनि “हाम्रा बाबाले हामीलाई मनदेखि माया गर्नुहुन्छ” भन्ने कुरा उनीहरूले कहिल्यै नबिर्सिऊन्।

र कहिलेकाहीँ एकान्तमा बसेर त्यो दुर्घटनाको सम्झना आउँदा म आफैँलाई भन्छु—

त्यो दिन म मात्र बाँचेको होइन रहेछु, मेरा छोराछोरी र मेरो परिवारको संसार पनि बाँचेछ।

त्यसैले आज मेरो हरेक सास उनीहरूकै नाममा छ। मेरो हरेक संघर्ष उनीहरूको भविष्यका लागि छ। मेरो जीवनमा बाँकी रहेका हरेक दिन उनीहरूको मुहारमा मुस्कान हेर्नका लागि हुन्।

किनकि मृत्युले त्यो दिन मलाई नजिकबाट छोएर फर्किएको थियो, तर जीवनले मलाई एउटा अमूल्य उपहार दिएर पठाएको थियो—

मेरा छोराछोरीसँगको समय।

— सन्जय लामा थोकर

काभ्रेपलाञ्चोक जिल्ला

रोशी गाउँपालिका–८, किर्दाश