जहाँपिडा, त्यहाँ - डाक्टर डिल बहादुर तामाङको यात्रा

चिकित्सक डा डिल बहादुर तामाङ  विदेशमा  डाक्टरी पढे पनि नेपालीहरुको पिडामा मलम लगाउन नेपालको दूरदराज पुग्ने, चाहे त्यो २०७२ सालको भूकम्प होस्, कोरोना महामारी होस्,या जाजरकोटको भुकम्प जस्तो बिपतको समयमा राहात वितरण र स्वास्थ्य चेक जाँच गर्न पुगेको थियो।अहिले २०८१ साल असोज १२ गते प्रकृति प्रकोप बाढी पहिरो पिडितहरुलाई राहात वितरणको लागि खटीरहनु भएको छ।उहाको पहलमा अहिले सम्म 750 जना बाढी पहिरो पिडितलाइ राहात वितरण गरिसक्नु भएको छ। 

आज हाम्रो संवाददाता अशोक बुद्ध लामासँग गरिएको संवाद

तपाईँको परिचय:

म सामान्य चिकित्सक हुँ, पेशागत रूपमा स्वास्थ्य सेवा प्रदान गर्दै आएको छु। समाजप्रति उत्तरदायित्व महसुस गर्दै, मैले एउटा फाउन्डेसन दर्ता गरेको छु जसको उद्देश्य असहाय, विपन्न, तथा स्वास्थ्य सेवा नपुगेका जनसमुदायसम्म पुग्नु हो।

तपाईँ स्वास्थ्यकर्मी हुनुहुन्छ, फाउन्डेसन दर्ता गरेर सामाजिक काम गर्नुका कारण:

स्वास्थ्य क्षेत्रमा कार्य गर्दै गर्दा मैले देखेँ—धेरै मानिसहरू आधारभूत उपचारबाट पनि वञ्चित छन्। यही कारणले मैले फाउन्डेसन स्थापना गरेर स्वास्थ्य र सामाजिक सेवालाई एउटै धारमा जोड्ने निर्णय गरेँ।

तपाईँको फाउन्डेसनले हालसम्म गरेका कामहरू:

    •    ग्रामीण क्षेत्रमा निःशुल्क स्वास्थ्य शिविरहरू सञ्चालन

    •    रक्तदान कार्यक्रमहरू

    •    खाद्यान्न वितरण र लुगाफाटा सहयोग

    •    महिलाहरूका लागि स्वास्थ्य जागरूकता तालिम

    •    स्कुलमा छात्रवृत्ति वितरण तथा शैक्षिक सामग्री सहयोग

स्वास्थ्यकर्मी पनि हुनुहुन्छ। सामाजिक काममा कसरी समय मिलाउनु हुन्छ?

समय व्यवस्थापन मेरो मुख्य चाबी हो। म बिहान वा विदाको समयमा फाउन्डेसनका कामहरूमा सक्रिय हुन्छु। टिमवर्क र दुवै जिम्मेवारीलाई सन्तुलनमा राखेर काम अगाडि बढाउँछु।

वर्तमान समाजलाई कसरी हेर्नुभएको छ?

समाजमा सचेतना बढ्दो छ तर अझै विभाजन, असमानता र सेवाको पहुँचमा कमी छ। परिवर्तन सम्भव छ, तर त्यसका लागि सबैको सक्रिय सहभागिता आवश्यक छ।

युवाहरूलाई के भन्न चाहनुहुन्छ?

युवाहरू नै राष्ट्रका आधार हुन्। सकारात्मक सोच, श्रमशीलता र सामाजिक सेवामा सक्रियताले समाजमा ठूलो परिवर्तन ल्याउन सक्छ। आफूलाई मात्र होइन, अरूलाई पनि साथमा उभ्याउन सक्ने बन्नुहोस्।

समाजमा बसेर सामाजिक काम गर्न कतिको सजिलो हुन्छ?

सजिलो त हुँदैन। आलोचना, अप्ठ्याराहरू, स्रोत अभाव—यी सबै आइहाल्छन्। तर आत्मसन्तुष्टि र जनसेवाको भावना ती सबैभन्दा माथि हुन्छ।

तपाईँको भावी योजनाहरू के के रहेका छन्?

    •    दुर्गम गाउँहरूमा मोबाइल क्लिनिक सेवा सञ्चालन

    •    महिला सशक्तीकरण कार्यक्रम विस्तार

    •    बालबालिकाका लागि पोषण तथा शिक्षा परियोजना

    •    दीर्घकालीन रूपमा सामुदायिक अस्पताल निर्माण

र अन्तमा:

जीवन केवल आफ्नो लागि होइन, अरूको लागि पनि हो। जब हामी अरूको पीडामा साथ दिन्छौं, तब मात्रै मानवताको साँचो अर्थ बुझिन्छ। म यो यात्रामा छु, र सबैलाई साथ र सहयोगका लागि आमन्त्रण गर्दछु।